Lieseke schrijft
Om toch
Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

Categorie lijst
Laatste reactie

'Wil jij hier even zitten?' vroeg ik, terwijl ik de conducteurscabine opendeed en opstond.
Zonder aarzelen keek hij mij aan, stond op en liep langs mij heen naar mijn stoel. 
Klein probleem. Stoel te hoog voor dit mannetje van 4 jaar.
'Mag ik je er op tillen?'
Dat mocht.
Eenmaal in de stoel zond hij mij een big smile en brabbelde wat.
Ik keek met hem mee de cabine rond. Het plafond. Alle vakjes. De knopjes.
'Kijk, met dit knopje gaat de deur open. En met deze weer dicht.'
Ingespannen zat hij te kijken naar het effect van de knopjes.
'Zullen we samen eens op dat knopje duwen?'
Weer een mega grijns kwam mij tegemoet.
Het kwam uit zijn tenen toen hij luid zei: 'Samen'.
Onderwijl van spanning zijn knuistjes in elkaar wrijvend.

Waar het gouden randje blijft?
Ik had al naar hem gezwaaid en toen hij niet reageerde,
kwam zijn moeder wat beschaam naar mijn loket.
"Hij praat nog niet.' Bleek dat hij vier jaar was.
Bijna fluisterend vertrouwde ze mij toe:
'Hij is autistisch. Maakt heel moeilijk contact. Heeft speciaal onderwijs.'
Ik zag aan hem dat hij alles meeluisterde.
Waarop ik aangaf dat ik autistische kinderen volwassen heb zien worden,
die het ver geschopt hebben. Dat speciaal onderwijs belangrijk is als ze klein zijn.
Alsof ik een sprookje zat op te hangen. Zo keek ze mij aan.
'In hem blijven geloven. Blijven stimuleren. Blijven helpen. Geduld!'

Mijn gouden randje?
Het vertrouwen dat de kleine man om de een of andere reden in mijn aanbod had.
Om in die cabine te gaan zitten.
Om mij hem op te laten tillen.
Om het oogcontact dat we hadden en zijn smile.
Om het praten wat hij deed.
Om de moeder die nog net niet van haar stoel viel,
om wat haar zoontje durfde en deed.
De moeder die, eenmaal buiten, niet vol zorg naar haar kroost keek
maar trots naar haar zoon keek.

Voordat hij met zijn moeder zou uitstappen, stak ik mijn hand uit.
Hij pakte hem aan.
Op de achtergrond hoorde ik zijn moeder zeggen high five.
Waarop ik mijn hand omhoog deed.
En een kledder van een high five kreeg van een gelukkig jongetje. 

Dankjewel moeder en zoon.
Dankjewel voor de gouden rand aan mijn dag.

Lieseke






Reacties (2)

'Hoe kan een mens solliciteren als ie zich niet kan verschonen?'


Met voorkennis van een tekst van deze priester betrad ik zijn kerk.
Of beter gezegd: kerkje. Geen idee wat aan te treffen.
Op de glazen deur een verwijzing naar het "openbare toilet" buiten de kerk.
Die was ik net gepasseerd. Zo'n plastic ruimte die voor een ieder toegankelijk was gemaakt.
Eenmaal binnen, wijwater in een aan de pilaar versmolten kom.
Een propere ruimte. Een intieme ruimte, zonder daarvoor een levend wezen nodig te hebben.
Warm, geborgen.


En dan zie je tussen gebruikelijke vaandels dit:

 

Joods en Arabisch.
Een statement.
Net als het Mariabeeld:

 

Gehuld in een niet westers kleed.
Verwondering.
Wat was hier aan de hand?
Het voelde niet als een wars statement of een provocering.
Het voelde als een uitdrukking van gelijkheid.
Een ode aan diversiteit.
In alle integerheid.

Getriggerd door de confrontatie met deze omgeving, ben ik op internet gaan zoeken.

Daar vond ik deze tekst die ik citeer:

(...)God, vader en moeder,

geef ons een ruim hart om mee te leven en mee te voelen,
geef ons een eenvoudig hart om te dienen
geef ons een mild hart om met anderen ons leven te delen,

geef ons een vrij hart om open te staan voor de ander,
geef ons een trouw hart om elkaar te blijven vertrouwen,
geef ons een vergevend hart om niet kwaad te blijven,
maar steeds de hand te reiken,

geef ons een hoopvol hart, dat ook in de duisternis gelooft
dat het licht doorbreekt en dat de toekomst de moeite waard is.
Moge de Heer ons dit jaar zegenen, ons behoeden
en ons vrede en gerechtigheid schenken.

Johnny de Mot(...)

Bron: http://www.goedebijstand.be/Activiteiten/Fotos/JubileumJohnny25JaarPriester/

 

Een Lieseke op zendelingentocht?
Nee.
Daarvoor zitten teveel dogma's in de weg.
Wel een geraakte Lieseke.

Vanwege de Johnny de Mot's op de wereld.
Die met al die simpele statements het verschil maken.
Om de verschillen te omarmen.

Een hart dat een klein jubel sprongetje maakte.
En zich gezegend voelt.
Zolang er nog Johnny de Mot's zijn.

 

Lieseke















Reacties